Weblogs

  • Zelden viel het woord ‘tandvlees’ zo vaak als de afgelopen maanden. In de coronatijd liepen de leraren op hun tandvlees, evenals veel leerlingen en hun ouders. Ook de schoolleiders en schoolbestuurders kregen het stevig voor de kiezen. Aan het eind van een normaal schooljaar neemt de vermoeidheid vaak toe en worden de lontjes korter, in dit coronaschooljaar was het in het voorjaar al zichtbaar en voelbaar. Des te groter is het compliment voor al die mensen in het onderwijs die maar doorgingen, er alles aan deden om de kinderen door deze moeilijke periode heen te slepen.

  • Ik kan het me nog goed herinneren uit mijn tijd als schoolleider. De ene leraar vond het te warm in het gebouw en de andere te koud. Er werd dan ook veel aan de knoppen van de radiotoren gedraaid, waardoor het voorgeprogrammeerde systeem op hol sloeg. Een aardige monteur hielp me uit de brand met een truc: met een kleine aanpassing aan de knoppen leek het alsof je daar nog flink aan kon draaien, maar in de praktijk veranderde er niets aan de temperatuur. Ik denk dat veel mensen die werken in het onderwijs dit zullen herkennen. Het is ontzettend frustrerend, maar je kunt maar weinig doen in de huidige schoolgebouwen als het gaat om temperatuur. En vooral in hele warme weken met veel zon op het gebouw, zorgt dit voor benauwde klaslokalen. 

  • In de Haagse politiek gaat het vaak om beelden. Een lelijk voorbeeld is de toeslagenaffaire. Terwijl tienduizenden mensen in de knel waren gekomen, bleef in de ministerraad lange tijd de beeldvorming voorop staan, zo blijkt uit de gepubliceerde kabinetsnotulen. Of de mondkapjesaffaire: die was nooit zo uit de hand gelopen als betrokkenen zich minder hadden laten leiden door het beeld.

  • Een paar weken geleden was het zover: mijn eerste werkdag bij de PO-Raad. Ik viel met mijn neus in de boter. Zelden was er zoveel belangwekkend nieuws over het funderend onderwijs en het kwam allemaal tegelijk. Alleen al de rapporten: een commissie van de Rijksoverheid over de verouderde schoolgebouwen, de Inspectie over de zorgwekkende Staat van het Onderwijs, de Onderwijsraad over de groeiende ongelijkheid en de noodzaak om later te selecteren.

  • Degene die vroeger een stoomlocomotief bediende ‘stond aan de lat’. Die lat was de regulateur, een hefboom waarmee, kort gezegd, de snelheid werd geregeld. Aan de lat staan is keihard werken. Maar je doet het niet alleen. Er zijn nog meer mensen aan het werk op de trein. Dit is het beeld waarbij ik met trots aan onze leden denk: staand aan de lat, met de blik gericht op de onderwijskwaliteit.

  • Over twee weken kunnen we naar de stembus voor de Tweede Kamerverkiezingen. De PO-Raad is al een tijdje druk met de verkiezingen. Zo hebben we onze verkiezingsinbreng bij veel politieke partijen en Tweede Kamerleden onder de aandacht gebracht. Wat ons betreft is het Nederlandse onderwijssysteem toe aan groot onderhoud. De coronacrisis laat niet alleen het belang van onderwijs als vitale sector zien, maar ontbloot ook al langer bestaande knelpunten en kwetsbaarheden in ons systeem. Leerlingen in een kwetsbare positie kwamen nog verder onder druk te staan en de al bestaande kansenongelijkheid is alleen maar verder toegenomen. We kampen met een fiks leraren- en schoolleiderstekort en ook de onderwijsresultaten laten een dalende lijn zien.

  • Dit is geen hopeloze blog. Hoewel we allemaal iets van hopeloosheid en uitzichtloosheid voelden toen dit weekend bekend werd dat onze scholen tot tenminste 9 februari dicht blijven. Uitzichtloosheid voor ouders die verder zwoegen tussen thuiswerken en thuisonderwijs. Hopeloosheid om de kloof die we zich verder zien verdiepen en verbreden tussen kansrijke en kansarme kinderen. Maar we staan niet met lege handen. Als onderwijs kunnen we juist nu iets betekenen voor onze huidige leerlingen en de leerlingen van de toekomst.

  • Hij was een van de eersten die spijt betuigde. Lodewijk Asscher zat tegenover de commissie die onderzoekt hoe het kon gebeuren dat duizenden ouders onterecht kinderopvangtoeslag moesten terugbetalen, met alle onzekerheid, stress en financiële problemen van dien.

  • Schooljaar 2020/2021 is nu dan echt voor íedereen begonnen. En wat kunnen we ervan verwachten? We weten het niet. Als we íets leerden in de tweede helft van het vorige schooljaar is het dat wel.

  • Zelfs wie denkt zich nooit schuldig te maken aan racisme voelt zich door de wereldwijde Black Lives Matter-beweging aangesproken eens heel goed in de spiegel te kijken. Dat geldt ook voor mij: Hoe handel ik? Hoe reageer ik? Hoe denk ik? En: wat mogen we van het onderwijs verwachten? Racisme is immers aangeleerd. De school heeft een verantwoordelijkheid als het gaat om het gesprek over en bestrijden van racisme. Dat is een precaire opdracht voor de individuele leerkracht én vraagt wat van teams. Maar het adagium ‘Verander de maatschappij, begin bij het onderwijs’, gaat niet op.

Pagina's