ALV

Algemene Leden Vergaderingen, hét hoogste orgaan binnen verenigingsstructuren, kunnen nogal van elkaar verschillen, meen ik uit eigen ervaring te weten. Zo zijn de ALV's bij sportverenigingen over het algemeen het dieptepunt van het jaar, tenminste als je dat af wenst te meten aan het aantal leden dat een dergelijke bijeenkomst bezoekt.

Aangekondigde verhogingen van de contributie op de agenda vormen daar steevast een uitzondering op, want dan is het clubhuis vaak letterlijk en vooral figuurlijk te klein. Kenmerkend voor deze halfjaarlijkse rituelen is dat het verloop ervan volstrekt onvoorspelbaar is. Het bestuur weet nooit precies op welke opkomst ze kunnen rekenen en al helemaal niet uit welke hoek de wind nu weer zal gaan waaien. Er zijn nogal wat voorzitters die dientengevolge 's avonds zonder voorzittershamer én functie huiswaarts hebben moeten keren.

Er zijn ook ALV's van grotere organisaties. NOC*NSF is zo'n organisatie. Spannend is het daar zelden. Leden zat, daar ligt het niet aan. Maar het echte vuurwerk zal je daar niet snel treffen, domweg omdat het ruim vóór de ALV al afgestoken wordt. Alle eventuele rimpels en paleisrevoluties zijn niet alleen van tevoren al gedetecteerd, maar in directeurenoverleggen en voorzittersbijeenkomsten ook al tijdig gladgestreken en in de kiem gesmoord. Overigens kan het er in die bijeenkomsten stevig aan toe gaan, maar op de ALV zelf zit een ieder weer keurig in het gelid zodat de voorzitter de agenda binnen de tijd kan afwerken.

De PO-Raad is qua opdracht en doelstelling wel een beetje met de sportkoepel te vergelijken: het behartigen van de belangen van de leden en het blijvend uitdragen van de kernboodschap. Behalve de ALV's, die zijn niet te vergelijken. En gelukkig maar. Ik vond onze afgelopen ALV fantastisch, zoals een ALV zou moeten zijn. Bij de PO-Raad is het nog de plek waar de leden hun bestuur aanspreken en hun mening laten horen. Democratisch, zonder aanziens des persoons. Maar het ontaardt zelden of eigenlijk nooit in een onder-de-gordel bijeenkomst, waar de eigen agenda's uit de binnenzak puilen. Het gaat altijd ergens over. Waarom? Omdat er deskundige en vooral betrokken bestuurders in de zaal zitten, die vooral elkaars taal spreken en begrijpen. Wiens belang, naast een gezond vleugje eigen belang, vooral het belang van de leerlingen is die aan hun organisaties zijn toevertrouwd. Het meest opvallend vond ik dat terug in de discussie rond het Bestuursakkoord. Hierin stonden de collega's uit het speciaal onderwijs niet tegenover, maar naast de besturen van het reguliere onderwijs. Omdat men dezelfde taal sprak. En waardoor men elkaar verstond. Dat was de taal van betrokkenheid, de taal van de leerling, de taal van het onderwijsvak. Mooie vergadering.

Wim Ludeke