Simone Walvisch: Rap tempo

Simone WalvischDe ontwikkelingen in het primair onderwijs volgen elkaar in rap tempo op. Voor onze leden is een manier om het bij te benen, of beter nog, vooruit te lopen op deze ontwikkelingen, het zoeken van aansluiting bij elkaar. Ik merk in het veld steeds meer dat schoolbesturen samen oplossingen zoeken voor problemen en niet meer elk voor zich het wiel uitvinden.

De laatste weken heb ik verschillende netwerken bezocht. Het viel me op dat overal een enorm positieve sfeer heerste. In Noord-Holland kwam ik voor de eerste keer langs, met name om het bestuursakkoord toe te lichten. Het 'kijkje in de keuken' van zo'n onderhandelingsproces was informatief. In Limburg werd in mijn bijzijn een 'bovenzuilair' netwerk opgericht. Daar werd vooral besproken wat men van elkaar en van de PO-Raad verwachtte. Ook de schoolbesturen van West-Brabant hebben besloten om een netwerk te vormen. Het is geen formeel instituut, ze noemen zich een netwerk 'van niemand', maar hebben wel aangegeven de contacten met de PO-Raad op prijs te stellen in verband met de wederzijdse informatieuitwisseling.

Voor ons, bestuur van de PO-Raad, is het bezoeken van alle soorten netwerken essentieel. Daar liggen de wortels van de PO-Raad. Daar moeten we proeven wat onze standpunten zijn naar Den Haag. En daar komen de eerste gedachten en de eerste zinnen van onze beleidsplannen naar boven. Deze netwerken vormen een noodzakelijke aanvulling op de thematische netwerken die we als bestuur hebben ingericht. Die thematische netwerken lopen gelukkig goed. Onlangs start weer een nieuw netwerk: professionalisering. Daar worden alle onderwerpen besproken die behoren tot het 'stelsel van professionalisering'. Dat zijn er nogal wat: de bekwaamheidseisen voor leraren, de voorstellen voor een kerncurriculum van de Pabo, de nieuwe registerorganisatie voor schoolleiders (opvolger van NSA).

Een thema dat in veel netwerken aan bod komt is de krimp. Daar worstelt vrijwel iedereen mee. Krimp vraagt op alle terreinen om aandacht: behoud van onderwijskwaliteit, werkgeverschap, huisvesting en uiteraard financiën. Van de schoolbesturen in het noorden van het land hoorde ik verhalen die er niet om liegen. Veel kleine scholen zullen het niet redden. Het is duidelijk dat krimp om bestuurlijke creativiteit vraagt en om samenwerking met anderen. De leden vragen ons ook om mee te denken over wat de mogelijkheden zijn, en bij de politiek aan de bel te trekken over wet-en regelgeving die schoolbesturen belet om innovatieve oplossingen uit te voeren.

Op dit gebied zijn al mooie good practices gerealiseerd, zoals de integrale kindcentra Noord-Groningen. Ik zie het als onze taak om deze voorbeelden te verspreiden. Niet alleen onder onze leden, om ze te inspireren, maar ook om de politiek en de omgeving te laten zien waar onze sector toe in staat is, wanneer de juiste randvoorwaarden aanwezig zijn.
Er zijn oplossingen voorhanden, maar het onderwijs kan dat niet alleen. We hebben actieve provincies en gemeentes nodig. Waar iedereen met elkaar dezelfde richting op gaat, blijkt veel mogelijk te zijn (Noord-Groningen). Schoolbesturen kunnen het niet alleen; ze hebben ook elkaar nodig. Als PO-Raad willen we graag helpen het gesprek met elkaar op gang te brengen, zodat we niet over een paar jaar hoeven te zeggen dat we kansen hebben laten liggen.