Simone Walvisch: Schaken

Het werk van een (vice)voorzitter van de PO-Raad heeft op dit moment veel weg van een schaakspel. Bij de PO-Raad zijn we met verschillende trajecten tegelijk bezig om de belangen van het onderwijs te behartigen. Het is schaken voor gevorderden, op meerdere borden tegelijk.

Ik moet zeggen: in vergelijking met een aantal jaren geleden staan we als PO-Raad sterker in de schoenen. Dat komt doordat de sector zich in een paar jaar tijd behoorlijk heeft ontwikkeld. We merken dat de schoolbesturen in het primair onderwijs beter in hun rol zijn gekomen en meer zelfvertrouwen hebben gekregen. Niet alleen individueel, maar ook als collectief.  Dat hebben we gemerkt in de voorbereding van het nieuwe strategische beleidsplan van de PO-Raad.  De teneur van alle gesprekken in de regio die Rinda en ik hebben gevoerd, was duidelijk: wij moeten meer zelf de regie nemen – op alle fronten. Bij het tot stand komen van integrale kindcentra, bij gesprekken met de educatieve uitegverijen over digitale leermiddelen, bij Vensters PO, bij het gesprek met de universiteiten over een universitaire lerarenopleiding voor het basisonderwijs.

Professionalisering

Een ander voorbeeld dat onze leden bereid zijn het heft in eigen hand te nemen, is de eerste reactie van onze ALV op het advies van de commissie Meurs over de professionalisering van schoolbesturen. Pauline Meurs stelde daar dat de schoolbesturen zelf de sleutel tot die professionalisering in handen hebben. Ieder bestuur zou een eigen professionaliseringsagenda moeten opstellen waarin het aangeeft wat het doet om daarin een slag te maken. Onze leden reageerden daar instemmend op en vroegen zich zelfs af of de PO-Raad moet komen met eisen aan bestuurders, omdat de kwaliteit van het bestuurlijk handelen geen vrijblijvende zaak is. Goed bestuur doet er toe voor onderwijskwaliteit; het gaat dan ook wel ergens over.

Eind januari praten we tijdens een ledenbijeenkomst verder over het advies van de commissie Meurs. Dan ligt er een plan van aanpak, waarmee we vervolgens praktisch verder aan de slag kunnen.

Ambitie

Wij merken de grotere ambitie van onze leden en zien ook dat dat anderen opvalt. Gelukkig maar, want dat speelt een rol bij het schaakspel op het bord over een sectoraal bestuursakkoord. De PO-Raad is met het ministerie van OCW in gesprek, omdat in het Nationaal Onderwijsakkoord staat dat per sector nadere afspraken gemaakt moeten worden. De inzet van de PO-Raad is dat een bestuursakkoord bijdraagt aan het verbeteren van de onderwijskwaliteit over de gehele breedte van het primair onderwijs. De afgelopen tijd hebben de zwakkere scholen zich verbeterd; nu is het aan ons om het onderwijs over de gehele linie verder te brengen. De vraag is dan: Wat maakt het verschil? We weten dat het scholen en onderwijs helpt als het bestuur een goede cyclus voor kwaliteitszorg hanteert, als het de scholen om een degelijke evaluatie vraagt en als scholen op basis daarvan gerichte verbeteracties inzetten. Goed bestuur doet er inderdaad toe. Een bestuursakkoord zou moeten aansluiten bij de ambitie van onze besturen om samen met hun schoolleiders en met de teams in de scholen het onderwijs op een hoger peil te brengen.  

Cao

En ten slotte wordt op een ander bord onderhandeld over een nieuwe cao po. Ook daar zijn we zelf aan zet. De ideeën die de PO-Raad aan de cao-tafel uitspreekt, komen niet zomaar uit de lucht vallen. We hebben vooraf veel gepraat met onze leden, onder meer binnen het traject Mijn werk, onze scholen waar ook onze cao-partners aan meededen. We hebben op die manier samen het initiatief genomen om tot een nieuwe, vernieuwde cao te komen.

Het grote verschil met een echt schaakspel is dat in onze versie niemand schaakmat kan komen te staan. We spelen niet tégen andere (onderwijs)organisaties, we staan niet lijnrecht tegenover elkaar, maar we willen juist zoeken naar een manier om samen de doelen te bereiken die we allemaal delen: beter onderwijs voor ieder kind.

Volgens onze spelregels gaan al die spellen die nu simultaan worden gespeeld op verschillende borden, uiteindelijk verder op één bord. Op de werkvloer, in de klas. En de leerling wint.

Simone Walvisch