Wim Ludeke: Excellente school

Onze nieuwe staatssecretaris Sander Dekker laat een nieuwe wind waaien door onderwijsland. Een niet onaanzienlijke factor daarin is Sander Dekker zelf: jong, fris, open , communicatief, informeel, kortom een prettige man. Redelijk gepokt en gemazeld ook: wethouder van o.a. onderwijs in Den Haag is toch weer iets anders dan, pak 'm beet, Maastricht. Nu word je op je voorkomen en presentatie alleen zelden afgerekend in politiek Nederland en al helemaal niet wanneer je verantwoordelijk bent voor onderwijs: een kritischer en aan eigen autonomie gehechte beroepsgroep als de werkers in onderwijsland vind je niet zo snel. Met andere woorden, je moet ook wel wat te melden hebben als bewindspersoon, wil je tenminste de waardering of het respect van diezelfde beroepsgroep verdienen.

Nu wordt de waardering voor hetgeen je te melden hebt natuurlijk sterk gekleurd door het perspectief waar vanuit je dat beoordeelt. Frisse uitspraken van de staatssecretaris over de wijze waarop we het probleem van de krimp zouden kunnen aanpakken landen zeer verschillend in ons rijk geschakeerde onderwijsveld, de wens om Nederland in de vaart der onderwijsvolkeren de top 5 van de wereld binnen te jagen, leiden in ons land per definitie tot zeer gevarieerde reacties.

Het predicaat Excellente School is er ook zo eentje. Vanaf het moment dat het idee gelanceerd werd buitelden de deskundigen over elkaar heen om de zin, maar vooral de onzin van dit initiatief, te kunnen ventileren. Natuurlijk, niet geheel verrassend: ik zie nog de reacties van mijn meewarig gniffelde collega's op een studiereis in Amerika, waar het hoofd der school ons trots de parkeerplaats vlak voor de ingang van de school liet zien. Een gereserveerde plaats, zoals het bordje aangaf: Reserved for our Teacher of the Month. Wij houden als rechtgeaarde calvinisten niet van die flauwekul en al helemaal niet binnen het onderwijs. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.

En dan komt onze staatssecretaris met het predicaat Excellente School. Je kon jezelf opgeven, de aanvraag werd vervolgens beoordeeld door deskundigen en uiteindelijk werd er een shortlist samengesteld, waaruit op 4 februari in een feestelijke bijeenkomst de winnaars werden gekozen. De kritiek was natuurlijk niet geheel onterecht: wat is nu precies excellent was de prangende vraag in de commentaren. De hoogste cijfers op cognitief niveau? Gaan we daar met z'n allen heen? En de omgevingssituatie dan, wordt die voldoende meegenomen?

Klopt allemaal, geheel waterdicht was het niet. Maar moeten we daar dan met z'n allen weer zo azijnerig over doen? Zijn we zó gevoelig geworden voor onderscheidend vermogen of complimenten? Laat ik kort zijn: ik heb ervan genoten. En ik ben als Arnhemmer ontzettend trots op mijn oude basisschool, die nu Het Mozaïek heet en als vrijwel geheel zwarte school dezelfde hoge CITO-scores heeft als de nagenoeg witte en redelijk elitaire Montessorischool waar mijn eigen kinderen op zitten. De hoogste van Arnhem. Directeur Carola Peters en haar team, maar ook de 30 andere basisscholen, zeer hartelijk gefeliciteerd!

Wim Ludeke